Werken - dokter - opdracht - schoenen zoeken - werken - kaartjes ontwerpen - opdracht - onderzoeken - werken - ringen kiezen - werken - opdracht - weer onderzoeken - beslissen menu - werken - afspraak met zaal - lingerie - opdracht - specialiste - werken - papieren regelen voor gemeentehuis - nog eens dokter - familie overtuigen dat het géén grap is - werken - veel rekeningen - overwerken - jurk nog eens passen ............
Ik neem hier effe een TIME-OUT
Verveling, verveling, verveling. Was ik de hele maand januari al uit de running.... nu velde de griep me. Alhoewel ik meestal niet zo'n ziekelijk persoon ben, heb ik toch 5 volle dagen snotterend en koortsachtig op de bank doorgebracht. Bij gebrek aan gezelschap en aan films voor volwassenen heb ik noodgedwongen achtereenvolgens "Ice age, Bratz rock angelz, Tarzan en Pippi in taka-tukaland" in de dvd-speler geschoven. (Mijn gesnotter had overigens niets te maken met een van deze films, zo gevoelig ben ik ook weer niet)
Mijn dochter ontdekte een "leuke" site op internet, een soort test. Ze las de vragen aan me voor, en tikte mijn antwoorden in. Toen nog even op bereken klikken, en voila! "Mam, je sterft op 18 april 2041." vermeldde ze vlug even alvorens ze weer verdersurfte naar een of andere liefdescalculator.
Niet dat ik er veel geloof aan hecht, eigenlijk helemaal niets, maar toch.... ik wíl het niet weten. Met m'n verjaardag in zicht en me toch al de verkeerde kant op voelend gaan, qua getallen dan, was al erg genoeg. Maar nu is het definitief. Vaak hoor je mensen zeggen dat het leven een reis is. De enige reizen die ik ooit gemaakt heb bestonden uit een heenweg en een terugweg. De heenweg is doorgaans even lang, of kort zo u wilt, als de terugweg. Een heenweg is meestal wel leuk. Je hebt zin in de reis, je weet niet wat je te wachten staat, alles lijkt nieuw, je doet nieuwe ervaringen op, ontmoet nieuwe mensen, etc. De terugweg daarentegen is minder. Je hebt het al wel weer gezien, je geld is op, je moet plassen met behulp van een plastuitje, en je bent moe.
Dus ... als mijn reis begonnen is op de dag dat ik geboren werd, en zal eindigen in 2041, dan leert een snelle berekening me dat ik nog nét op de heenweg zit. Ik heb nog welgeteld één week om te kunnen profiteren van de heenweg. Vanaf dan ga ik onherroepelijk op mijn retour. Eén week.... wat kan ik in deze ene week nog doen wat ik op mijn gehele heenweg zoal vergeten ben....
Een duosprong? Een eindscriptie? Een vis opeten? Een gedichtenbundel schrijven? Liftend op vakantie? Trouwen? Nog eens baren? Naar een openbare sauna? Een 6-gangen menu klaarmaken? Shoppen in Madrid? Een weeshuis openen in het Oostblok? .........?
Oh ironie, net deze week heb ik geen auto.
[wat zou jij doen/wat deed jij op je laatste stukje heenweg?]
En terwijl hij opstond van de grond ging er een enorme pijnscheut door z'n arm, een pijn die niet meer op wilde houden. Krampachtig probeerde hij zijn tranen tegen te houden, maar het was al te laat. Rond hem hadden zich ondertussen al vele anderen verzameld, en een daarvan had zelfs al geroepen naar de meester omdat hij huilde. Mooi was dat, zowel qua leeftijd als qua lengte en gewicht hoorde hij al bij de kleintjes, en nu had ook nog eens de hele speelplaats kunnen horen dat hij een jankerd was.
De pijn stopte niet, maar hij veegde met zijn nog goede arm zijn tranen van zijn wangen en mompelde dat het 'wel ging'.
De meester kwam aangerend, alsook twee juffen. Beiden draaiden met zijn arm en vroegen hem te zeggen wanneer het pijn deed. 'Ik voel het wel, maar het gaat wel', antwoordde hij terwijl hij het gevoel had dat ze zijn arm uit zijn lijf probeerden te trekken.
Hij had er een hekel aan om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Hij wilde niet opvallen. Hij wilde er gewoon bijhoren, niet meer, niet minder. Maar dit wilde hij niet. Schreeuwen wilde hij nu, en huilen. Maar dat mocht niet. Hij had al gehuild, net even, en dat was al teveel. Nooit zou hij nog graag naar school komen. Iedereen had het gezien. En die het niet gezien hadden, die zouden het vast nog wel te horen krijgen. Zijn leuke schooltijd was voorbij. Vanaf nu zou hij bekend staan als 'die jankerd'.
De conclusie van de meester, de juffen en de intussen bijgevoegde directeur was dat er niks aan de hand was. Maar omdat ze toch verzekerd waren moest ie maar even naar de dokter. Alsof zijn imago nog niet genoeg verkloot was, moest ie nu ook nog eens aan het handje van mama over het schoolplein, om naar de dokter te gaan met niks. Hij zou zich nooit meer op school kunnen vertonen, daar was hij zeker van.
[volgende schooldag:]
In ieder geval bleken de foto's aan te geven dat er wél iets aan de hand was. Hij was dolgelukkig dat zijn arm gebroken was en zichtbaar ingepakt. Het gehuild hebben was erg, maar het zou nog erger geweest zijn als ie voorniks had gehuild. Toch nog vol zenuwen stapte hij de school binnen, hopend dat niemand "jankerd" zou roepen. Zo onopvallend mogelijk. Alsjeblieft, niet wéér een hoop aandacht. Dezelfde meester, juffen en directeur kwamen naar hem toe, alsook een groep medescholieren. Op zachte toon vertelde hij wat er aan de hand was met zijn arm, begeleid door een röntgen-bewijsstuk. Wat hij verwachtte gebeurde niet. Niemand die 'jankerd' zei, of 'watje', of iets in die richting. Sterker nog, men was vol ontzag. Gebroken? Zo, dat hadden we niet verwacht. Dan ben jij echt wel een taaie!
En toen de bel ging, en ze allemaal naar hun klassen moesten gaan, en een klasgenoot zijn boekentas droeg, voelde hij zich super.
Hij was een held!
Terwijl de trein zich in gang zet, en ik me achterwaarts richting huis laat voeren, probeer ik me tevergeefs te verdiepen in m'n boek.
Op het bankje tegenover me zijn twee vrouwen druk in gesprek. Aan hun goedgevulde blauw-gele plastic tassen te zien hebben ze geprofiteerd van de laatste uitverkoopdagen.
De vrouw schuin tegenover me is zo'n typische onopvallende grijze muis. Een donkerblauwe spijkerbroek, een bruine winterjas en haar voeten gestoken in degelijke zwarte schoenen met een veter. De haren kort opgeknipt zodat ze hier 's morgens ook geen tijd in hoeft te steken. Een stil type dat, behalve herhaaldelijk met haar wijsvinger d'r bril op de juiste plaats duwt, weinig toevoegt aan het gesprek met haar vriendin.
Maar dat hoeft ook niet. Haar vriendin, die recht tegenover me zit, houdt het in haar eentje wel op gang.
Ze is opvallend aanwezig. Ze bedekt ruim de helft van de bank. Hardnekkig blijft ze de hele rit haar wollige grijze trui over haar buiken trekken, maar even hardnekkig kruipt deze steeds weer terug naar boven. Een openhangende regenjas, een vale joggingbroek en ex-witte gymschoenen vervolledigen haar outfit. Een sportief type. Haar beginnende grijze haren hangen in dikke slierten recht naar beneden. Een beetje water zou ze goeddoen.
Ik probeer haar penetrante lucht te negeren, en schuif wat dichter naar het raam. Onopvallend hou ik mijn hand losjes voor mijn mond, doe alsof ik verdiept ben in mijn boek, maar luister schaamteloos het hele gesprek af. Nuja, gesprek.... meer een monoloog.
Een monoloog in de vorm van een klaagzang over haar wederhelft. Een man die, naar haar eigen zeggen, geen klote doet in het huishouden, niet praat aan tafel, de hele avond op de bank ligt te slapen, het hele weekend in de schuur loopt te rommelen, niet op vakantie wil, haar nooit eens mee uitneemt naar een restaurant of cinema, nooit eens iets romantisch voor haar meebrengt, ....
De grijze muis luistert, zet haar bril nog eens recht, en knikt ten teken dat ze met haar vriendin meeleeft.
"Maar als meneer 's nachts dan ineens goesting krijgt ...... jeweetwel ......", vervolgt ze haar monoloog.
De grijze muis lijkt het wel te weten. Zelf probeer ik keihard om me hier géén voorstelling van te maken.
Ik klem mijn lippen stijf op elkaar, en verdiep me nog wat dieper in m'n boek, als ze haar monoloog eindigt met een samenvatting van haar problematiek:
"Ik ben alleen nog maar een lustobject."
Het hele weekend heb ik de tijd gehad om te bedenken wat ik een lijstje kon zetten. Maar liefst TIEN ontboezemingen zou ik hier moeten neertikken. (Met dank aan Lady)
Ik vroeg me af of ik wel iets te ontboezemen had. Wat zou nog niet bekend zijn van mij dat ik in het lijstje kon zetten? Niets, denk ik. Ik ben zó'n open boek.
En wat zouden nou interessante of nuttige dingen zijn om te weten te komen? Ook niets denk ik, zoja dan heb ik een mailformulier of reageeroptie.
De twee ontboezemingen die me het eerst door mijn hoofd schoten, die vond ik bij nader inzien te ontboezemend, dus díe boezems hou ik maar liever bedekt.
Het volgende is dus níet schokerend, maar gewoon tien keer ik.
Wist je dat:
Ondanks het soms kruipen van de pijn, en een "hotel" met weinig tot geen animatie-voorzieningen, heb ik er op mijn manier toch maar wat van gemaakt. De spuiten tegen de pijn gaven eigenlijk wel een lekker gevoel. Van mijn ziekenhuisschort zonder gesloten achterzijde wist ik een vrij elegante wikkeljurk te maken, zodoende kon ik geregeld eens aan mijn hoogbejaarde roommate ontsnappen om mijn dosis nicotine tijdig binnen te krijgen. Vooral 's nachts was dit erg enerverend. De kamer uit, de gangen door, naar de lift, zonder dat je gezien werd door de nachtzuster. En geloof me, dat valt niet mee als je geen rolstoel gewend bent. Niet dat nachtzusters je verboden een sigaret te gaan roken, maar stiekem is zo veel leuker.
Voor je op het knopje drukt van de lift laat je enkele beelden van de gelijknamige film door je hoofd flitsen, bibberend stoer rol je jezelf toch de lift in, om je dan eerst naar de kelderverdieping te laten zakken alwaar de doden schijnen te liggen. Met kloppend hart en zweethanden stijg je vervolgens naar de begane grond. De opluchting die je dan voelt als je jezelf die attractie uitrolt is enorm.
Het rookhol was op zich een triestig kamertje, met enkel een paar stoelen rond een asbak. Maar binnen enkele dagen zaten we met een vaste kliek meer daar dan in onze kamers. En met wat afspraken over wie wat wanneer meebracht (jaja, ik heb wel degelijk leidinggevende capaciteiten), werd het zowaar bijna een café. Bijna, alleen alcohol ontbrak, maar de spuiten maakten dit ruimschoots goed.
Nu zit ik weer lekker thuis in mijn eigen rookhol, alleen. Mijn stapel tijdschriften heb ik al uit. We hebben in huis geen lift en een trap is echt niet spannend. Ik kan nog niet echt weg, dus ik verveel me te pletter. Ik zit verplicht aan een soort vogelvoerdieet, en probeer dit lekker te gaan vinden. (Mocht u eens iemand tegenkomen die ergens in een voortuintje aan een vetbol staat te likken.... dan ben ik dat waarschijnlijk die zin heeft in een tussendoortje.)
Ohja, ik was zowat de enige die niet klaagde over het ziekenhuiseten. Ik ben er nog niet uit of dit betekent dat ik gewoon een erg makkelijk mens ben, of dat dit wat zegt over mijn eigen kooktalent.
Zo, en nu ga ik eens nadenken over het stokje dat Lady naar mij heeft gegooid.
Euh... moet dat echt? Kan ik dat anders niet eventueel zélf doen... ofzo...?
was mijn reactie op de arts tegenover me, die graag eens in mijn binnenste wilde kijken. Meer specifiek; in mijn darmen.
"Tenzij je zelf arts bent én slangenmens, lijkt het me toch aangewezen dat ik je even onderzoek."
Met een rood hoofd en mezelf vervloekend dat ik naar deze afspraak ben gekomen loop ik achter 'm aan de onderzoekkamer in, ondertussen m'n broeksriem vast openend.
De arts zet zich op handen en knieën op de onderzoekstafel, als voorbeeld, zodat ik precies weet welke pose ik moet aannemen. Ik schiet bijna in de lach, hij had het ook gewoon kunnen zéggen, dat had ik waarschijnlijk best begrepen.
Ik zucht eens, adem diep in, volg zijn voorbeeld, en wens vurig dat ik hier en nu neergebliksemd word. Uiteraard wordt mijn gebed niet aanhoord.
"pets.... pets"....
Ik kan niet zien wat hij aan het doen is, maar ik hoor hoe hij twee latex handschoenen aantrekt, alvorens hij aan het onderzoek begint.
Voortdurend legt hij uit waar hij mee bezig is. Overbodig, ik merk het echt wel. Ik bal m'n vuisten en voel m'n nagels in m'n handpalmen. Ik knijp m'n ogen dicht in de kinderlijke veronderstelling dat als ik niks zie, ik er ook niet ben. Het werkt niet meer op mijn leeftijd. Het doet pijn, ik voel me idioot, ik voel me een stuk vee, en ik heb het idee dat ie ieder moment een kalfje tevoorschijn zal toveren. Maar gelukkig, zo bevallig was ik niet.
Na het manueel onderzoek moet mijn binnenste ook nog eens bekéken worden. Waarmee, dat kan ik niet zien, ik knijp nog steeds mijn ogen dicht. Maar prettig is anders, en ik vraag me af hoe lang het duurt voor die buis door mijn keel weer naar buiten komt. Ik voel de tranen achter m'n oogleden prikken, combinatie van pijn en me belachelijk voelen, maar ik hou ze tegen. Zoveel lol gun ik hem niet. Niet na dit!
"Zo, dat was het, je mag er weer afkomen." Ik word snel, razendsnel. Hij draait zich om zodat ik in alle discretie m'n broek weer omhoog kan trekken. Huh?
Terug aan zijn bureau begint hij weer aan een uitleg, maar ik hoor amper wat hij zegt. Ik heb het gevoel dat ik die kijkbuis nog in mijn bezit heb, maar durf dat niet te melden.
".... en daarom zullen we maar meteen een afspraak maken voor de operatie."
Euh... moet dat echt?
"Ja, en ook dàt zul je niet zelf kunnen doen" grijnst hij.
En op het eerste blaadje van mijn nog nieuwe agenda kan ik al meteen op de eerste dag van het nieuwe jaar mijn vervolgafspraakje met de arts noteren. Als ik hem tenslotte nog vraag of ik 's avonds zelf terug naar huis kan rijden, of dat ik beter een chauffeur regel, kijkt hij me bedenkelijk aan. "We houden je hier tot het eind van de week.
En ja, dat moet écht!" haast hij zich er achteraan te zeggen als hij mijn mond alweer open ziet gaan. Ik besef dat een discussie weinig zin heeft, en betaal hem voor zijn bewezen diensten.
Met een gemengd gevoel rij ik terug naar huis en maak in gedachten alvast m'n boodschappenlijstje: pyama's, stapel tijdschriften, mp3 speler, sloffen? (zou dat verplicht zijn in een kliniek?), boek?, pen en papier?, genoeg magnetronvoer voor het thuisfront,....
Ik denk dat ik eens op ga zoeken of je i.p.v een film of een vakantiehuisje ook een laptop kunt huren voor een weekje.
*update: na onderzoek van mijn mailbox (letterlijk nu): thnx aan diegenen die zich oprecht bezorgd toonden, en een RE is inmiddels verzonden.
Ik treed verder liever niet in details, dat doet er ook niet toe, maar het is niet ernstig en na mijn retraite ben ik gewoon weer terug!
Oh wat had ik een hekel aan shoppen. De keren dat ik dan eindelijk eens de stad introk was dan ook omdat het moest omdat ik echt niks meer had, of omdat ik de was niet op tijd had gedaan. Meestal nam ik op de gok iets zwarts en wijds uit het rek, zodat ik niet ook nog eens het pashokje in hoefde. Zó'n hekel aan die hokjes...... óf er hangt geen spiegel zodat je eruit moet stappen om te kijken wat je aan hebt, óf er hangt een veel te eerlijke spiegel.
Ergens in het voorjaar kreeg ik dan ook ineens visioenen van grote-maten winkels, waar ze een meterslange lap stof verkopen als zijnde een blouse, en besloot drastische maatregelen te nemen.
Nu, bijna 20 kilo minder Thirty, maar met een rechtevenredig stijgend zelfvertrouwen, kan ik niet meer de stad in zonder "eventjes" binnen te springen bij die leuke winkeltjes. Stap met een lading textiel een pashokje binnen om er dan achter te komen dat er weer niks past. Yesss! Nog eens opnieuw proberen, maar dan weer een maatje kleiner. En ohja, riemen. Want wat ik 2 maanden geleden kocht zakt alweer af. En al blijkt mijn voorkeur voor zwart hardnekkig, kleuren mogen ook, en vormeloos hoeft niet meer.
Oh, shoppen is zó leuk! Behalve voor m'n bankrekening dan, maar die moet daar maar aan leren wennen.
Ik hou niet van plooirokken, of van stijfgestreken bloesjes, en ik ben gestopt met me af te vragen of ik als mid-dertigster onderhand niet te oud ben voor 'een tikkeltje raar'. Ik doe mijn eigen zin.
Helaas blijkt zoon deze mening niet te delen. Toch niet helemààl. Toen ik in weer een nieuwe outfit verscheen vond hij het 'helemaal cool'. "Je lijkt wel Pippi Langkous mam, maar dan in een volwassen versie." (en nee, ik heb geen vlechtjes)
Maar als ik hem meedeel dat we na schooltijd nog ergens heen moeten, en hij de bus niet hoeft te nemen maar dat ik 'm kom ophalen, lijkt hij het wat benauwd te krijgen.
"Okee mam, maar euh... blijf je wel in de auto wachten? Ik bedoel euh... je komt toch niet aan de schoolpoort staan hè?"
Nou, van je kids moet je het hebben!
Het is dat ik bang ben van die beesten, anders zou ik 'm per paard gaan ophalen.
Terwijl de mannelijke helft van huize Thirty vanavond iets buitenshuis gepland heeft staan, komt de vrouwelijke helft unaniem tot een besluit.
Alle gordijnen en deuren gaan dicht, kaarsen worden aangestoken, extra kussens en een dekentje erbij, dvd in de speler..... en ruim 2 uur ademloos kijken naar Pirates of the Caribbean 2.
Ja, ik weet dat we waarschijnlijk de enigen zijn die 'm nog niet gezien hebben. En ja, ik heb al gehoord dat het verhaal op zich niet zo geweldig is. En ja, ik heb ook gehoord dat de special effects niet zo special zijn. En ja, het zal best een langdradige film zijn...............
Maar daar gààt het toch niet om?!
*zucht*
Laatste reacties